Aparat słuchowy

Pierwszy aparat elektryczny nazwany akustykon opatentował 15 listopada 1901 r. Miller Reese Hutchinson z Nowego Jorku, a wyprodukowała go w rok później świeżo założona firma Hutchinson Acoustic Co. Składał się z dużej obudowy do baterii - wielkości przenośnego radia - i ze słuchawki przypominającej telefoniczną, którą trzymało się przy uchu. Jedną z pierwszych użytkowniczek tego aparatu była królowa Aleksandra, od dzieciństwa cierpiąca na częściową głuchotę. Królowa używała akustykonu podczas ceremonii koronacyjnej w 1902 r., a później w dowód uznania obdarzyła dwudziestosześcioletniego wynalazcę medalem. Wśród 90 chyba patentów, przyznanych Hutchinsonowi w ciągu całego jego życia, znalazł się też patent na klakson, co przyjaciel autora, Mark Twain, skomentował:

Wymyśliłeś klakson, żeby ludzie głuchli; jak ogłuchną, będą używać twego aparatu słuchowego, żeby słyszeć!

Pierwszym elektrycznym aparatem słuchowym, który można nosić przy sobie, był amplivox, ważący ponad kilogram, sprzedany przez A. Edwina Stevensa z Londynu w październiku 1935 r.

Pierwszym tranzystorowym aparatem słuchowym był aparat wyprodukowany w Sonotone Corp. of Elmsford w stanie Nowy Jork i sprzedany 29 grudnia 1952 r. 
 

Czytanie z ruchów warg

Pierwszym głuchym, który nauczył się czytać z ruchów warg, był Luis de Yelasco, młodszy brat gubernatora Kastylii. Sztuki tej nauczył go sekretarz gubernatora, Juan Pablo Bonet, miedzy rokiem 1615 a 1620. Sir Kenelm Digby, który towarzyszył księciu Walii (późniejszy Karol I) w Madrycie, w roku 1623, opisał spotkanie z Yelasco w swej książce O naturze ciał:

Hiszpański wielmoża urodził się głuchy - tak głuchy, że nie słyszał nawet wystrzału tuż nad uchem - i był też przez to niemy. Aby zaradzić nieszczęśliwemu wypadkowi, lekarze i chirurdzy próbowali całej swojej sztuki —jednak wszystko na próżno. W końcu znalazł się ksiądz, który podjął się nauczyć go rozumieć innych, gdy mówią, i również samemu mówić zrozumiale. Najpierw wyśmiano księdza, po paru latach jednak patrzano nań jak na cudotwórcę.

Telefaks

Pierwszy był pantelegraf skonstruowany przez Gioyanniego Casellego z Florencji między 1857 a 1864 rokiem i oddany do publicznego użytku przez istniejącą linię telegraficzną Paryż-Lyon 16 maja 1865 r. W dwa lata później przedłużono linię do Marsylii. Aparat transmisyjny miał około 2 m wysokości; zawierał elektrycznie ładowane wahadło, które skanowało przeznaczony do nadania tekst. Papier nasycony był cyjankiem sodu i zmieniał kolor, kiedy przebiegał przezeń impuls elektryczny. W roku 1868 system mógł transmitować dziesięć stron na godzinę; jakość reprodukcji była znakomita. Chociaż przez cztery lata swego działania pantelegraf używany był głównie do transmisji raportów giełdowych, przesyłano nim także ryciny i złożone rysunki techniczne.

Pierwszym faksem biurowym był xerox LDX, pokazany w salonie wystawowym Xeroxa w Nowym Jorku przy 52. Ulicy 5 maja 1964 r. Urządzenie było wielkie: miało osobne aparaty do skanowania, transmisji i odbioru. Mogło być używane tylko na specjalnych liniach telefonicznych, dlatego też jego przeznaczeniem było raczej komunikowanie dużych, zbiorczych pakietów informacji: domy towarowe przesyłały nim zamówienia do hurtowni, banki przeprowadzały między sobą szybkie transmisje dokumentów, kolej przekazywała faktury przewozowe. Wynajem kosztował 859 dolarów miesięcznie, w cenę wchodziło 10 tyś. arkuszy papieru. Za połączenie płaciło się dodatkowo.

Pierwszym faksem działającym na normalnych liniach telefonicznych był xerox magnafax telecopier, który używał drukarki z taśmą do pisania na zwykłym papierze i przesyłał jedną stronę w 6 minut. Sprzedawany od kwietnia 1966 r., ważył 21 kg i był tylko trochę większy od zwykłej maszyny do pisania.

Komunikację faksową ograniczał w tych wczesnych latach fakt, że maszyny mogły porozumiewać się tylko z aparatami zgodnymi ze sobą. W 1974 r. komitet ONZ przyjął międzynarodowy standard, który pozwolił produkować faksy nowej generacji, zdolne komunikować się niezależnie od kraju ich produkcji.

W USA było już wtedy około 30 tyś. aparatów. W tym samym roku weszli na rynek Japończycy, przedsiębiorstwo Richoh z Tokio wyprodukowało bowiem rifax 600S, pierwszą maszynę, która przez zwykłą linię telefoniczną transmitowała jedną stronę w mniej niż minutę. Sprzedawano ją zarówno na amerykańskim, jak i europejskim rynku. Spowodowała drugą rewolucję w dziejach faksu: najpierw Amerykanie zmniejszyli faks tak, że mógł stanąć w każdym biurze; teraz Japończycy przyspieszyli jego działanie, by mógł służyć niemal natychmiastowej komunikacji.

Pierwszy kolorowy faks zbudowały tokijskie zakłady Sharp w 1990 r. Transmisja wysokiej jakości obrazka o wymiarach 20 x 25 cm trwała 3 minuty.

Wideofon

Ów dwukierankowy system łączności przekazujący dźwięk i obraz został skonstruowany przez G. Krawinkela na użytek niemieckiej poczty i pokazany na berlińskiej Wystawie Radiowej w lecie 1929 r. Aparat podarowano następnie Muzeum Niemieckiemu w Monachium, gdzie w latach 1930-1945 urządzano pokazy jego działania.

Pierwszą linię wideofoniczną do użytku publicznego otworzył niemiecki minister poczty i transportu, hrabia von Eltz-Rübenbach, wraz z otwarciem Targów Lipskich l marca 1936 r. Koncentryczny kabel telewizyjny między Berlinem i Lipskiem przeszedł następnie serię prób; linia stała się dostępna powszechnie - tylko dla Aryjczyków - 25 marca. W Berlinie i Lipsku ustawiono po trzy budki telewizyjno-telefoniczne w różnych punktach miasta.

W następnym roku sieć objęła też Norymbergę z okazji Parteitagu, 12 lipca 1938 r. uruchomiono linię Berlin-Monachium. W Hamburgu poczta uruchomiła połączenia w granicach miasta 15 grudnia 1938 r. Połączenie lokalne kosztowało 1,50 marki, rozmowy zamiejscowe były dwa razy droższe niż zwykła rozmowa telefoniczna.

Pierwszymi wideofonami osobistymi były Bell Telephone Picturphones, próbnie zainstalowane 7 lipca 1965 r. na biurkach trzydziestu pięciu pracowników kompanii Union Carbide, w biurach w Nowym Jorku i Chicago. Publiczne, płatne usługi zapoczątkowano w Pittsburghu l lipca 1970 r., wypożyczając aparaty o czarno-białym obrazie. Międzymiastowe połączenia wideotelefoniczne zainaugurowano między Chicago i Oak Brook w stanie Illinois 5 czerwca 1972 r.